انفجار دوباره ابرنواختر تیکو
در 11 نوامبر 1572 مرد دانمارکی صاحب نوبل "تیکو براهه(Tycho Brahe)" ستاره جدید درخشانی را در صورت فلکی ذات الکرسی مشاهده کرد که طی روزهای بعد به مدت دو هفته این ستاره از سیاره بسیار درخشان زهره نیز درخشان تر شد;تا حدی که در آسمان آفتابی روز به خوبی قابل مشاهده بود تا این که بعد از 16 ماه به مرور زمان محو شد.
این ستاره براهه را متقاعد کرد که ستارگان آن طور که فلسفه سنتی تا آن روز فکر می کرد بی تغییر و پایدار نیستند که بعد از آن به نجوم گروید و نجوم حرکتی مدرن را بنیان نهاد.
بقایای ابرنواختر تیکوTycho΄s Supernova امروزه این چنین دیده می شود.این عکس مرکب ترکیبی از اشعه X (آبی,سبز و زرد) midinfrared و nearinfrared را از یک رشته ستاره ای نشان می دهد.
مؤسسه ماکس پلانک/Spitzer
پس از 400 سال ابرنواختر تیکو فقط لایه ای نازک از گاز و غبار می باشد که در طول موج های رادیویی,اشعه X و مادون قرمز در بهترین حالت دید می باشد(همان طور که در عکس مشاهده می شود).از طریق نشانه های غیرمستقیم منجمان استنباط کرده اند که این ابرنواختر باید از نوع Ia باشد(نوعی از کوتوله های سفید که از انفجارهای گرما-هسته ای به وجود می آیند).
منجمان آرزومند هستند که با در دست داشتن یک طیف نگار با یک ماشین زمان به 1572 برگردند و در کنار براهه به مشاهده ابرنواختر بپردازند و این کار بسیار سخت به نظر می رسد.
اما جالب آن است که اکنون تقریباّ امکان پذیر می باشد.در دسامبر 2008 یک تیم از آلمان،ژاپن و هلند ابرنواختر را در حال انفجار در سال 1572 با یک انعکاس 436 ساله مشاهده کردند.آنها نور انفجار را که در حال انعکاس بسیار ضعیف بود از غبارهای میان ستاره ای که دارای ابعاد چند سال نوری هستند و به قدری دورند که نور یک سفر 436 ساله را خواهد داشت تا به زمین برسد،شناسایی کردند.
با گذشت زمان ابرنواختر 1572 در حال انعکاس از لایه های غبارهای نازک میان ستاره ای و دورتر شدن از محل انفجار می باشد.
ناسا/تلسکوپ سوبارا
طیف منتشر شده از انفجار به طور واضح مشخص می کند که این ابرنواختر از نوع Ia و از نظر تنوع طیف دید در زمان حداکثر درخشش نرمال(normal) می باشد.نشانه های طیفی همچنین نشان می دهند که انفجار نامتقارن بوده است.این گروه در حقیقت قادر به مدل سازی انفجار با جزئیات می باشد.این نخستین ابرنواختر در کهکشان ماست که به وسیله طیفی که خودش منتشر کرده است دسته بندی می شود وجالب آن که منجمان
مانند مسافران زمان حتی تا قرن های آینده هروقت که بخواهند می توانند انفجار ابرنواختر را مشاهده کنند؛تا زمانی که انعکاس نور قابل مشاهده باشد.
محل انعکاس های دائمی بسیار ضعیف نور به وسیله تلسکوپ 2/8 متری سوبار(Subara) بر فراز کوه موناکی(Mauna Kea) در هاوایی قابل شناسایی می باشد.
رصدخانه نجومی ملی ژاپن(NAOJ ) که تلسکوپ سوبارا را به کار می گیرد،این دستیابی را از طریق یک اطلاعیه رسمی اعلام کرد.مؤسسه نجومی ماکس پلانک در آلمان نیز اطلاعیه رسمی متعلق به خودش را که با انیمیشن های ویدئویی کامل شده بود منتشر کرد.
مطلب از حمید
منبع:www.skyandtelescope.com

سلام بر شما عاشقان شب